Miasteczko położone u ujścia Grodarza do Wisły, powstałe w XIII w. na miejscu osady Wietrzna Góra. Okres świetności przeżywa w wieku XVII dzięki rozwojowi handlu zbożem, na którym to wzbogacają się kazimierzowskie rody mieszczańskie. Z tego okresu pochodzi większość zabytków w miasteczku. Po wiekach upadku, uroda miasteczka zostaje odkryta przez artystów i dzięki nim, a szczególnie malarzom, miejsce to magnetyczną siłą przyciąga coraz większe rzesze jego miłośników.
Dzieje Kazimierza Dolnego sięgają początków państwa polskiego. Jan Długosz wymienia okolice Kazimierza jako własność klasztoru benedyktynów na Łysej Górze już w XI wieku. Natomiast już bez wątpliwości podaje, że ok. 1170 roku kilka wsi wraz z Wietrzną Górą ksiażę Kazimierz Sprawiedliwy podarował siostrom norbertankom z podkrakowskiego Zwierzyńca. W podzięce za ten dar siostry zmieniły nazwę Wietrznej Góry na Kazimierz.